ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΑΛΦΟΝΣ

"όποιος ζήσει ένα χρόνο εδώ, δεν μπορεί πια να φύγει"

ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΑΛΦΟΝΣ

ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΑΛΦΟΝΣ

Ποιος θυμάται τον Αλφόνς είναι η ερώτηση που απευθύνει ο Κώστας Ακρίβος σε γνωστούς και φίλους στην πορεία της έρευνάς του για τη ζωή του Αυστριακού Αλφόνς Χοχάουζερ. Ο Αλφόνς υπήρξε πραγματικό πρόσωπο που διάλεξε το Πήλιο για πατρίδα, και ζώντας μια ζωή ασυνήθιστη, ενεπλάκη σε αρκετά σκάνδαλα της εποχής του. Άλλοτε συμπαθής κι άλλοτε αποκρουστικός στον αναγνώστη, ο Αλφόνς ήταν ένας νάρκισσος που αγάπησε το Πήλιο όσο και τον εαυτό του, και μια ξεχωριστή προσωπικότητα «σαν χρυσόσκονη και λάσπη μαζί στον ίδιο τενεκέ.» Το όραμά του ήταν να μετατρέψει το Πήλιο σε παράδεισο εναλλακτικού τουρισμού για ξένους ταξιδιώτες, κάτι το οποίο πέτυχε σε ένα μικρό βαθμό με σκληρή δουλειά και ξεπερνώντας πολλά προβλήματα στα πενήντα σχεδόν χρόνια της παρουσίας του στο βουνό.

Ο Ακρίβος μας παρασύρει μαζί του σε ένα τριπλό οδοιπορικό. Τον ακολουθούμε στις διαδρομές του στο Πήλιο, στα μέρη που επισκέπτεται για να συναντήσει ανθρώπους που θα του παρείχαν πληροφορίες για τον Αλφόνς. Ο αναγνώστης ταξιδεύει μαζί του στη Γατζέα, την Άφησσο, το Τρίκερι, το Κουλούρι, το Χορευτό, την Παλιά Μιτζέλα, την Πορταριά.  

Το δεύτερο οδοιπορικό είναι αυτό της ανεύρεσης στοιχείων για τη ζωή του Αλφόνς. Ένα οδοιπορικό που προχωρά σιγά-σιγά βήμα-βήμα, όπως η γραφή του Ακρίβου. Οι μικρές, κοφτές προτάσεις σε ενεστώτα χρόνο προκαλούν άγχος στον αναγνώστη. Θα βγει κάτι απ’ όλο αυτό; Το ίδιο άγχος αντιμετωπίζει κι ο συγγραφέας. Γιατί συλλέγει όλες αυτές τις πληροφορίες; Θα γράψει άραγε βιβλίο για τον Αλφόνς; Στην πορεία, μέσα από προφορικές μαρτυρίες, σημειώσεις, φωτογραφίες, και παλιά ημερολόγια που ήρθαν στα χέρια του συγγραφέα φτάνουμε στην αναγνώριση. Ο αναγνώστης μαθαίνει λεπτομέρειες ακόμη και από τις πιο μύχιες σκέψεις του Αλφόνς. Στο τέλος, έρχεται η λύτρωση. Η λύτρωση όλων, του συγγραφέα, του αναγνώστη, του Αλφόνς.

Το τρίτο οδοιπορικό είναι αυτό στη ζωή του ίδιου του συγγραφέα. Πολλά βασανίζουν το μυαλό του. Γιατί δεν έζησε μια λιγότερο συμβατική ζωή; Γιατί ο πατέρας του δεν διάβασε ποτέ τα βιβλία του; Η αυτοεκτίμηση και οι προσωπικές επιλογές στη ζωή είναι θέματα που ταλανίζουν τον συγγραφέα και σε άλλα βιβλία του, και γίνονται το leitmotif του έργου του.

Όπως πάντα με τον Ακρίβο, το τελευταίο μέρος του βιβλίου περιπλέκεται και ξαφνιάζει. Σαν να χρωστάει στον αναγνώστη πλοκή. Η αφήγηση σε μερικά σημεία γίνεται τρυφερή και το τέλος αγωνιώδες και τραγικό. «Υπάρχει στ’αλήθεια καλύτερος τόπος να φύγεις από κείνον που τον σκέπει η φυλλωσιά της παιδικής σου ηλικίας;» Μια βαθιά γνώση του νοήματος της ζωής αναβλύζει στις τελευταίες σελίδες.

Η ιστορία του Αλφόνς μας υπενθυμίζει ότι για να εκτιμήσουμε την ομορφιά του τόπου μας πρέπει να φύγουμε απ’αυτόν, και γυρνώντας, να μπορέσουμε να τον δούμε με τα μάτια ενός ξένου. Το Ποιος θυμάται τον Αλφόνς είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους όσους αγαπάνε το Πήλιο, και οπωσδήποτε από κάθε ξεναγό, ξενοδόχο, και επιχειρηματία του τουρισμού που δραστηριοποιείται στην περιοχή.