Μακρυνίτσα

Το ορεινό χωριό που συνομιλεί με το λιμάνι

Μακρυνίτσα

Το ορεινό χωριό που συνομιλεί με το λιμάνι

Μακρυνίτσα

Το ορεινό χωριό που συνομιλεί με το λιμάνι

Μακρυνίτσα

Το ορεινό χωριό που συνομιλεί με το λιμάνι

Μακρυνίτσα

Μακρυνίτσα

Θέλω να το επισκεφτώ
 

Αν σταθείτε μπροστά σχεδόν από την Αργώ, στο λιμάνι του Βόλου, και στρέψετε το βλέμμα σας στο βουνό, θα δείτε τη Μακρυνίτσα σκαρφαλωμένη στην κατακόρυφη πλαγιά να σας καλωσορίζει στο Πήλιο. Το χωριό αυτό έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη θάλασσα. Η θέα από τη Μακρυνίτσα στο λιμάνι είναι μοναδική, όπως και το αντίθετο. Η θέα της Μακρυνίτσας από το λιμάνι κόβει την ανάσα.

Αναμφισβήτητα, το πιο γνωστό χωριό του Πηλίου, η Μακρυνίτσα υποδέχεται καθημερινά εκατοντάδες επισκέπτες σε ένα δρομάκι που καταλήγει στην κεντρική πλατεία και που στην πλευρά της θάλασσας έχει χτιστά πεζούλια με ξύλινα καθίσματα που φιλοξενούν ταξιδευτές, επιβάτες κρουαζιερόπλοιων και ντόπιους που φωτογραφίζονται με θέα το Βόλο. Το ηλιοβασίλεμα κάτω στο λιμάνι, τα τρεχούμενα νερά που ακούγονται παντού στο χωριό, τα πλατάνια που δροσίζουν με τη σκιά τους εδώ και αιώνες, ξυπνούν έντονα τις αισθήσεις των επισκεπτών.

Όπως τα περισσότερα χωριά στο Βουνό των Κενταύρων, έτσι και η Μακρυνίτσα αναπτύχθηκε γύρω από ένα μοναστήρι. Πρόκειται για τη Μονή της Παναγίας Μακρυνίτισσας από την οποία ελάχιστα τμήματα σώζονται. H ανακαινισμένη εκκλησία Παναγία Μακρυνίτισσα στέκεται επιβλητική λίγο ψηλότερα από την πλατεία του χωριού στα βορειοανατολικά.

Στην κεντρική πλατεία, ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (1806) είναι ένα πραγματικό στολίδι. Πρόκειται για μια μικρή πέτρινη εκκλησίτσα με διακόσμηση από μαρμάρινα ανάγλυφα με αποτροπαϊκά σύμβολα, φυτικά και χριστιανικά μοτίβα που φιλοτέχνησε ο Θεοδόσιος από τα Άγραφα. Η μεγάλη κρήνη του χωριού με τις τρεις λεοντοκεφαλές βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Σημείο συνάντησης των γυναικών παλιά, όπως και στην αρχαιότητα άλλωστε, οι χτιστές κρήνες στη Μακρυνίτσα φτάνουν τις 50 (!) και οι περισσότερες χρονολογούνται το 18ο αι.  

Πίσω από την Εκκλησία του Αγίου Προδρόμου, το στενό παλιό καφενείο με το όνομα «Θεόφιλος» σώζει στον τοίχο του την τέχνη του «ζωγράφου του Πηλίου». Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ζωγράφισε εδώ τον αγαπημένο του ήρωα, τον Κατσαντώνη, που μαζί με τους συμπολεμιστές του γλεντάνε, παίζουν μουσική, αλλά ταυτόχρονα είναι έτοιμοι και για τη μάχη.  

Για το τέλος, αφήστε το «μπαλκόνι του Πηλίου» (την κεντρική πλατεία με την εκπληκτική θέα) και περιπλανηθείτε στο χωριό. Δοκιμάστε να περπατήσετε στα κάθετα καλντερίμια της Μακρυνίτσας και να νιώσετε πόσο κατηφορικά (ή πόσο ανηφορικά) είναι. Πατήστε στο «πασουμάκι», τις κάθετες λεπτές πετρούλες που ορίζουν τα σκαλοπάτια του καλντεριμιού, και φτάστε μέχρι κάτω χαμηλά στα τελευταία σπίτια του χωριού σε υψόμετρο 300 μ ή στην πάνω γειτονιά ψηλά σε υψόμετρο 850 μ. Αν ρωτήσετε τους ντόπιους θα σας πουν ότι είναι η Μακρυνίτσα είναι μοναδική στον κόσμο και ότι πουθενά αλλού δεν μπορεί να βρει κανείς ένα χωριό με υψομετρική διαφορά που φτάνει τα 550 μέτρα! Είναι πραγματικά εντυπωσιακό αλλά ακόμη και αν δεν είναι αλήθεια, η Μακρυνίτσα με τη μεγαλοπρέπειά της είναι σίγουρα η βασίλισσα του Πηλίου.